این روزها سره سفره سحر یا افطار یاده 2 سال پیش میفتم رمضان تو خوابگاه

که مصادف بود با اولین روزهای دوری من از خانواده و تلاش برای کنار اومدن با محیط خوابگاه و اولین قدم های روی پای خود ایستادن

گرچه همین تنهایی اش خیلی زجر آور بود اما اکثره اوقات یه اتفاق هایی میفتاد که اشک ما صفری های بدبخت(کنایه از ترم یکی)در میومد

اون موقع ها یعنی روزهای اول ترم یک ما6 نفر بودیم که هممون ترم یکی بودیم و هر کدوممون تویه اتاق جداگانه افتاده بودیم که بقیه شون ترم بالایی بودن و از اونجایی که این رسم ، یه رسم قدیمی بود(منظورم رسم اذیت کردن ترم پائینی توسط ترم بالایی که سینه به سینه بین ورودی ها منتقل میشد)ما 6 تا ترمک بدبخت از ترسه ترم بالایی هامون و اینکه چشامون تو چشایه وحشتناکه شون نیفته همیشه تو نمازخونه بودیم و فقط موقع خواب وقتی همه برق ها خاموش بود یواش یواش می رفتیم تواتاق و می خوابیدیم(حداقل واسه من یکی که اینطوری بود)

ترم 1 ،ما هم که اکثره کلاسامون بعد از ظهرها بود(بااینکه روزانه بودیم)وقتی که از دانشگاه میومدیم خوابگاه مصادف بود با تمام شدن اذان و اتمام توزیع غذا(و این یعنی مرگ اخه سحری که درست و حسابی نمیخوردیم در طول روز هم اینقدر از سرویس جا میموندیم و مجبور بودیم مسافتی طولانی دنبالش بدویم که دیگه هیچ توانی واسمون نمی موند)

یادمه اکثره روزها بهمون غذا نمی رسید یا کم می رسید مثلا واسه 6 نفر اکثره اوقات به اندازه 3 یا 4 نفر غذا داشتیم .که واسه همین پیشامدها یه بار نزدیک بود اشکمون در بیاد (شایدم در اومد درست یادم نیست)

اون موقع ها حتی تو نمازخونه افطار و سحری میخوردیم ...

دمش گرم یادمه " زهرا ن " که همیشه مثل یه مامان هوامو داشت با اینکه 2 سال فقط ازم بزرگتر بود و اتاقشم طبقه پائین بود نیم ساعت قبل از اذان صبح بلند میشد از طبقه پائین هلک هلک میومد بالا غذاها رو گرم میکرد (البته اگه گازه خالی پیدامیشد!)بعد میومد هر کدوممون رو از یه اتاق واسه خوردن سحری بیدار میکرد(اون موقع ها برام خیلی دردناک تموم می شد)

تازه همون غذایی هم که بهمون میدادن خیلی افتضاح بود تا حدی که من اصلا نمی تونستم بخورم مثلا استامبولی و ماکارونیش

بعضی وقتا که واسه افطار بهمون کوکو سیب زمینی می دادن براحتی پوست سیب زمینی ها از توش هویدا بود و این یعنی آشپزها سیب زمینی ها رو بدون پوست کندن کوکو میکردن

البته گاهی اوقات پروتئین مفید هم توشون پیدا میشد(منظورم جک وجونوره)

تازه دردسر که فقط سحری خوردن نبود وقتی که خوردن سحری تموم میشد باید می رفتی تو صف اب سردکن اگه آب خوردی که خوردی وگرنه اگه پشیمون می شدی 4 ساعت باید میرفتی تو صف دستشوئی واسه مسواک زدن (وای چه سخت بود)که تا وقتی به تموم اینا رسیدگی کردی اذان صبح سالهاست که تموم شده و سپیده هم زده ...

اما با همه ی اینها

تازه دارم می فهمم دوستی ها تو ترم 1 چقدر بی آلایش بود گرچه تا ترم 4 با بعضی از بچه ها خیلی دوستی عمیقی پیداکرده بودم که حتی هنوزم که هنوزه دلم واسشون می تپه ...

به خصوص 3تا دوست عزیزم که اسمه هر 3 تاشونم زهرا بود

زهراها خیلی دوستون دارم و دلم بی تابانه واستون تنگ شده امیدوارم هرجا هستین به آرمانهاتون برسید چون بدون حضور شما زندگیم تو بیرجند لنگ بود.

آسمان وقت سحر چه تماشا دارد!!!

خدابا برای تو روزه گرفته ایم

و به نعمت تو افطار کرده ایم

پس از ما قبول فرما

قطعا تو شنوای دانایی

چه زیباست برای تو نیاشامیدن

و چه زیباست برای تو تناول نکردن

و چه زیباست برای تو از لذت گناه چشم پوشی کردن

من تمام این زیبایی ها را دوست دارم ....

گاهی اوقات ما آدمها نسبت به احساساتی که داریم دچار اشتباه میشیم یکی از این اشتباهات می تونه در مورد احساس عشق با دوست داشتن وجود داشته باشه

با کمک کتاب هبوط در کویر تفاوت های عشق با دوست داشتن بهتر مشخص میشه که من قسمتی از اون رو می ذارم تو وبلاگم شاید برای شناسائی احساستون بدردتون بخوره

دوست داشتن از عشق برتر است .عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینائی.اما دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال ،عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد ،دوست داشنتن نیز همگام با آن اوج می یابد.

عشق در فالب دلها ،در شکل ها و رنگ های تقریبا مشابهی ،متجلی می شود و دارای صفات و حالات و مظاهر مشترکی است ،اما دوست داشتن در هر روحی جلوه ای خاص خویش دارد و از روح رنگ می گیرد و چون روح ها ،بر خلاف غریزه ها،هر کدام رنگی و ارتفاعی و بعدی و طعم و عطری ویژه ی خویش دارد ،می توان گفت که به شماره ی هر روحی ،دوست داشتنی هم هست.

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست و گذر فصل ها و عبور سالها برآن اثر می گذارد ،اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند و بر آشیانه ی بلندش روز و روزگار را دستی نیست ...

عشق در هر رنگی و سطحی ،با زیبائی محسوس ،در نهان یا آشکار ،رابطه دارد .چنانکه شو پنهاور می گوید: شما بیست سال بر سن معشوقتان بیفزائید ، ناگه تاثیر مسقیم آنرا بر روی احساستان مطالعه کنید !

اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گیج و جذب زیبائی های روح که زیبائی های محسوس را به گونه ای دیگر می بیند .عشق طوفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است ،اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت .

عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است .اگر دوری به طول انجامد ضعیف می شود ،اگر تماس دوام یابد به ابتذال می شکد و تنها با بیم و امید و تزلزل و اضطراب و " دیدار و پرهیز "،زنده و نیرومند می ماند ،اما دوست داشتن با این حالات نا آشناست ،دنیایش دنیای دیگری است .

عشق جوششی یک جانبه است .به معشوق نمی اندیشد که کیست؟یک " خود جوشش ذاتی " است ، و ازاین رو همیشه اشتباه می کند و در انتخاب به سختی می لغزد و یا همواره یک جانبه می ماند وگاه ، میان دو بیگانه ی ناهمانند ،عشقی جرقه می زند و چون در تاریکی است و یک دیگر را نمی بینند ،پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو روشنائی آن ،چهره ی یکدیگر را میتوانند دید در این جاست که گاه ، پس از جرقه زدن عشق ،عاشق و معشوق که در چهره ی هم می نگرند ،احساس می کنند که همیدیگر را نمی شناسند و بیگانگی و ناآشنائی پس از عشق -که درد کوچکی نیست - فراوان است.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است و دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی ، بی انتها و مطلق .

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن .

عشق بینائی را می گیرد و دوست داشتن می هد .

عشق خشن است و شدید و در عین حال ناپایدار و نا مطمئن و دوست داشتن لطیف است و نرم و در عین حال پایدار و سرشار از اطمینان

عشق همواره با اشک آلوده است و دوست داشتن سراپا یقین است و شک ناپذیر .از عشق هرچه بیشتر می نوشیم ، سیراب تر می شویم ،و از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر .عشق هر چه دیرتر می پاید کهنه تر می شود و دوست داشتن نو تز .

عشق ، تملک معشوق است و دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست .

در عشق رقیب منفور است و در دوست داشتن است که "هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند " که حسد شاخصه عشق است چه ، عشق معشوق را طعمه خویش می بیند و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید و اگر ربود ، با هر دو دشمنی می وزرد و معشوق نیز منفور می گردد و دوست داشتن اسمان است و ایمان یک روح مطلق است ، یک ابدیت بی مرز است ،از جنس این عالم نیست ، عشق لذت جستن و دوست داشتن پناه جستن است.

این بود گوشه ای از تفاوت عشق با دوست داشن از نظر دکتر علی شریعتی البته هر کسی میتونه یه تعریفی داشه باشه از عشق یا دوست داشتن که نتونه این تعاریف بالا رو قبول کنه ...

چه زیباست کلام دکتر علی شریعتی در کتاب " هبوط کویر"

دو تن برای خوشبخت بودن به هم نیازمندند و دو یکدیگر برای بودن!

در اینجا شادی درد خنده مسخره ای است ، خوشبختی منجلاب پست و گدایانه ای است

ای که تو را پس از چهار نسل پیاپی ، پس از یک قرن مدام بر سر راه اجداد بزرگ و پاکنهادم یافته ام !

من به تو محتاجم ، باش!

ای که تو را نمی دانم چه بنامم ، همه کلمات با آنچه میان من و توست بیگانه اند ، کلمات خدمتگذاران پست دیگرانند و من هیچ کلمه ای را برای گفتگوی با تو شایسته تر از " سکوت" نیافته ام !

آیا سخن مرا می شنوی؟

هر جا هستی ، لحظه هایی را برای شنیدن سخنان من به گوشه ساکتی پناه بر و به من گوش ده ، آیا در آن لحظاتی که همه جا در سکوت آرام گرفته است و همه چیز خاموش شده است صدای مرا نشنیده ای که با تو سخن می گویم ؟

من همواره در خلوت غمگینم با تو گفتگو دارم ، تو در تنهایی من همیشه هستی ، هرگاه که به انزوای خاموشم سر میکشم تو حاضری و با چهره ی مهربان و لبخند نوازشگر و نگاههای تسلیت بخش خویش پیشم می خزی ، گرد ملال زندگی را از رخسار خسته ام می زدائی ، لبخند امید بر لبان تلخم می نشانی ،

تسکینم می دهی ، آرامم میکنی ، توانم می بخشی ، جانم میدهی ، امیدوارم می کنی ، مرا بیادم می آوری ، سیرم می کنی ، سیرابم میکنی ، مغرورم می کنی ، خودخواهم می کنی ، تلخیها را از جانم می شوئی ، جراحتها را در قلبم مرهم مینهی ، دردها را در روحم التیام می دهی ، رنجها را در جانم محو میکنی ، خوبم می کنی ، تندرستم می کنی ، راضیم میکنی ، تو اکسیر منی

تو معنی زندگی منی ، تو سر منزل هر سفر منی ، تو سرچشمه هر عطش منی ، تو خوب ترین من های منی ، تو روح کالبد منی ، تو نگاه چشم منی ، تو نبض رگ های منی ، تو تپش دل منی ، تو گرمای تن منی ، تو وزن بودن منی ، تو دم هر نفس منی ، تو هر لحظه عمر منی ، تو مخاطب هر خطاب منی ، تو گیرنده هر نامه منی ، تو منادای هر ندای منی ،

زیبائی هر لبخند توئی ، شهد هر بوسه توئی ، شکر هر شربت توئی ، نشئه هر شراب توئی ، گرمی هر امید توئی ، نازکی خیال توئی ، قامت آروز توئی ، پرتو هر شعله توئی ، جاذبه زمین از توست ، خرمی بهار از توست ، سبزی سبزه ها توئی ، آبی آسمان توئی ؛

نخلستان علی توئی ، درخت بودی بودا توئی ، آتش طور موسی توئی

آه این تصویر آشنا کیست؟

تصویری که سالهای دراز بوده و هست و همواره او را دوست می داشته ام و همواره آنرا باخودم خویشاوند می یافته ام و میدانسته ام که این عکس یادگاری کسی است که نمی دانستم کجا او را دیده ام

؟کجا هست؟اسمش چیست؟

اما می دانسته ام که این چهره ی عزیزی است که با من "خویشاوندی بسیار نزدیک" است ، مثل اینکه ، نه ،

حتما ما را از یک گل سرشته اند ،

مثل اینکه در دنیای دیگری ، پیش از این با او زندگی کرده ام ، اهل یک مملکت بوده ایم ، یک شهر ، یک محله و شاید هم یک خانواده و مثل اینکه با هم بزرگ شده ایم ، کودکی را با هم بوده ایم ، خیلی باهم رفیقیم و همروح و مثل اینکه اصلا کودکی رابا هم بوده ایم ،

و بعدها که نمی دانم کی و کجا ، آن سر و سامان بهم ریخته و قیامت شده و در این دنیا دیگر او را گم کرده ام و هنوز او را نیافته ام ،

ندیده ام ،

اما خاطره ای گنگ ولی بسیار سنگین و زنده از او همواره در من بوده و هست و مرا همواره در پی خویش میکشانده و در هر چهره ای او را می جسته ام و نمی یافته ام و هر صدای پائی مرا به خود آورده که شاید او است و نبوده است وبا صدای هر دری از شوق پریده ام که اوست و نبوده است و کم کم از یافتنش نومید شده ام و

از یاس دیگر به هیچ صدای پائی گوش نمی دهم و هیچ صدای دری مرا از خویش بدر نمی برد و در هیچ آوازی طنین آشنای او را نمی شنوم و کم کم یقین کرده بودم که او نیست ، شاید او اصلا به این دنیا نیامده است و همانجا مانده است ، شاید مرده و شاید هم هست و من او را نمی بینم ، اما چهره اش در نظرم آشنا است و تصویرش در ضمیرم زنده است و همو است که همه ی چهره ها را در چشمم بیگانه کرده است و همو است که من او را تنها خویشاوند و تنها دوست و تنها هموطن و همخون و هم خانواده ی خویش در این غربت زندگی و غربت دنیا می دانم و نیست

و همواره آرزوی یافتنش و دغدغه ی گم کردنش و خاطره آن " نمی دانم کی" هائی که با او بودم و با هم بودیم و او مرا بس بود و من او را بس بودم و من او را در خویش می دیدم و او مرا در خویش می یافت ، من خود را در او می دیدم و او خود را در من می یافت و او مرا در خویش می یافت

من خود را در او می دیدم و او خود را در من می یافت و در کنار او گوئی خود را در کنار هستی می دیدیم و مرز انتهای هر چه هست ، با او خود را در انتهای همه راهها می دیدم و با هم چنان بودیم که گوئی تنها ئیم ،

نه ،

گوئی با همه ی راهها میدیدم و با هم چنان بودیم که گوئی تنهائیم ،

نه ،

گوئی با همه عالمیم ، تنها با او ، گوئی تنها با خودم بودم و در حضور هم گوئی هیچکس غائب نیست ، گوئی هیچ کس حاضر نیست ، هیچ چیز که نباشد ،

با او اضطراب "ناگفته ماندن" نبود ، سکوت نبود و گفتن نبود ، آرامشی و اطمینانی زاده ی رسیدن به سر منزل بود ،

نیاز نبود ، انتظار نبود ، تشنگی نبود ، هراس نبود ، شور جوانی نبود ، سردی پیری نبود ، جوانی نبود ، پیری نبود ، تظاهر نبود و دروغ نبود و فریب نبود تصنع نبود و نمودن و بودن نبود ، تناقض و تضاد نبود ، یک من بود و نیازی به تحمل کشیدن باز چندین من نبود ، هیچ چیز نبود و همه چیز بود ، گوئی با هم زاده ایم و گوئی با هم خواهیم مرد ، نبض ها با هم می زدند و نفس ها با هم می کشیدند ، با هم زنده بودیم ، می اندیشیدیم و در میان ما فضا نبود و خلا نبود و نزدیک شدنها و دور شدنها نبود ، کلمه نبود " شرط " نبود ، هیچ چیز نبود و همه چیز بود

رنج تلخ نبود ، طبیعت وحشی نبود و مرگ هراسناک نبود و سخت سخت نبود که اگر دو تن چنین خویشاوند ، چنین دوست با هم بمیرند مرگ هراسناک نیست هراس مرگ از آنست که گریبان آدمی را تنها می گیرد و جدا می کند ، با هم به سراغ مرگ رفتن وحشتناک نیست ، با هم مردن سخت نیست ، که اگر بگوئیم لذت بخش هم هست باور نمی کنند؛

با هم رنج بردن تلخ نیست ، که اگر بگوئیم شیرین هم هست باور نمی کنند ؛ با هم زیستن و در زیر این آسمان دم زدن غربت نیست ، همه بدیها ، سختی ها ، تلخی ها و بی طاقتی ها و وحشتها همه از تنهایی است ، از مجهول ماندن است ، جدا مردن است.

نمی دانید سلول تنگ و تاریک زندان اگر زندانی تنها نباشد فراخ است ، بیکرانه است ، مهدآزادی است و خانه است و زندگی است اما می دانید که بر روی این خاک ، اگر تنها بمانیم چقدر تنگنای کور است ؟

و افق ها چه دیواره های سخت و بلند و نزدیک است و آسمان چه سقف کوتاه و سنگین !

و من او را از آن روز که به این دنیا افتاده ام گم کردم و هر چه گشتم نیافتم ، تصویرش را در عمق فرو بسته وپاک خویشتنم در قابی از خود خودم ، از عزیزترین و خوب ترین تکه های جانم گرفته بودم و به یادگار آن ایام نگاهش می داشتم و چون از یافتنش نومید بودم نگاهم را از عکسش بر نمیگرفتم

و چون از یافتنش نومید بودم گوشم را به صدای هیچ پائی نمی بستم ، و چون از یافتنش نومید بودم، انتظار نمی کشیدم ،چشم براه نبودم ، باور نمی کردم ، تردید نمی کردم ، چه ، یقین داشتم که او را نخواهم یافت و یقین داشتم که او نخواهد آمد و من وفای او را عهد بسته بودم و با هیچ فریبی بر آن نمی شدم که آنرا بشکنم ،هیچ پیامی مرا به خویش نمی خواند که می دانستم پیام او نیست

و از این رو دیگر به بیرون نمی اندیشیدم و در انتظار وحی نبودم ، سر از دورن خویش بیرون نمی کردم که تصویرش در درون بود و من رنج تنهائی و غربت وبیگانگی را در درون فراموش می کردم که در بیرون با همه تنها بودم ، که در بیرون سکوت بود و غربت بود و بیگانگی و ناآشنائی و در درون تصویر او بود و در درون تنها نبودم و این بود که از هر دستی که ، حتی به مهر ، می کوشید تا مرا از اندرون بدر آورد بیزار بودم و از هر که مرا رها می کرد و به خود وامیگذاشت ممنون

لحظه به لحظه میشکنم

سایه به سایه هر نفس

زندونیم تو دست تو، تو این زمین تو این قفس

لحظه به لحظه گم شدم

تردید من شکی نداشت

نفس نمونده واسه من

این گم شدن نفش نذاشت

از این قفس از این زمین خوام برم پر بکشم

برای این همه دیوار یه گوشه ای در بکشم

سلام خدا

این روزا چم شده؟

حس میکنم دیگه افکارم ته کشیده

هیچی نمیتونه تو این روزا خوشحالم کنه

انگیزه ای برای ادامه ندارم

وجودم رو پوچی احاطه کرده

پوچی و بی هدفی حال این چند وقته منه

دلیلش رو شاید فقط خودمو خودت می دونیم البته بعید بدونم که خودمم درست بدونم

اسمون دلم بس که ابریه حتی با یادآوری خاطرات خوب هم افتابی نمیشه

این روزا همه به پروپام میپیچن

دلیلش رو باید ازشون بپرسی

اخه ایها الناس این درسته دلی روکه ابریه بارونی کرد؟

این هنره؟؟؟؟؟؟

این روزا دلم خیلی هوس بارون کرده

بارون نم نم

پاییز

دلم میخواد شب که میشه برم تمام خیابونها رو زیر پام ببرم و کسی کاری بهم نداشته باشه و با تو نم نم حرف بزنم

اخه خداجونم حکمتت رو عشقه

تو که ادم رو تو همه چی ازاد گذاشتی چرا تو مرگه خودش ماها رو ازاد نذاشتی؟؟

شاید زندگی واسه مون گاهی اوقات اونقدرسخت و بی ارزش میشه که فقط مرگه که میتونه معنی دارش کنه

مرگی که هیچی ازش معلوم نیس

خدایا شاید اسمه این حرفایه من ناامیدی باشه اما نه، اسمشو توبذار خسته شدن

خشته شدن از دست بنده هات

از دست رفتارایه ازار دهنده شون

خسته شدن از این همه بی هدفی و پوچی

خسته شدن از این همه افتاب

خسته شدن از همه تنهایی های بی تو بودن

خسته شدن از همه روزمرگی

خسته شدن از لحظات بی تو

دوست دارم برم یه جایی که فقط خودم و خودت باشیم بدون مزاحم

خسته ام از این همه مزاحم

خسته شدم از این همه ابری بودن دل

حتی ارزوهای قشنگ قشنگ نمیتونه لبخند رو رو لبام بیاره

می خندم اما نه از ته دل

این روزا فقط میتونم از ته دل گریه کنم

نمیگم از تو ناراحتم نه

از خودم ناراحتم

و

از بنده هات

از بنده هات

از بنده هات

اما تو مقصر نیستی این ما بنده هاتیم که گاهی اینقدر بد میشیم که تورو از یاد می بریم و یه کاری میکنیم که یکی مون از زندگی خسته شه تا به اشکاش بخندیم

خدایا خسته شدم

منوببر پیشه خودت

ببر یه جا که من باشم و خودت بدون مزاحم

دیگه وقته رفتنه

من از همین الان منتظره اومدنه پیشتم

فقط سریعتر طاقتم طاق شده

اگه شکسته پای من

گریه نکن عصای من

هر چی شکسته بنویس

به پای گریه های من

اگه تمومه طاقتت

نمونده روزه راحتت

نگاه با صداقتت

غنیمته برای من

آینه و شمعدون نمی خوام

من لب خندون نمی خوام

هر چی که خنده اس واسه تو

هر چی غمه برای من

بخند و از خنده بگو

از غم بازنده بگو

عمر بزرگوارتو تلف نکن به پای من

عشق منو می خوای چی کار

عذر و بهونه کم بیار

دوست ندارم که عاقبت

تو بشکنی به جای من

استاده اصول سرپرستی مون همیشه حرف های خیلی قشنگی میزد

اون میگفت

زنها خیلی کم می میرن یا اصلا نمی میرن

میگفت مثل اخوند بالایه منبر نرو هر چی میخوای گریه کن

می گفت از نظرش انسان در طول زندگی 3 انتخاب مهم داره :

2-انتخاب شغل

3-انتخاب همسر

که با اشتباه در اولین انتخاب سایر انتخابها متذلل می شه

میگفت کشورهای توسعه یافته در باره کشور های در حال توسعه همیشه میگن که اول عمل می کنند و بعد فکر میکنند

برنامه ریزی اساس موفقیت انسانها در آینده اس

مردها چون پناهگاه خوبی ندارند زودتر و بیشتر می میرند

زنها نیاز به تکیه گاه دارند و اما مردها نیاز به پناهگاه

سیاست و زبان زن نگهدارنده و پایبند مرد به زندگی و زن است.

میگفت روان شناسان اعتقاد دارند که تمام مردم دیوانه اند حتی خودشان دلیل=آیا انسان عاقل کار بیهوده انجام میدهد ؟

اکر هر انسانی کارها و گفته هایش رابررسی کند به میزان کارهای بیهوده درجه دیوانگی اش بالا میرود

هرگز زود قضاوت نکنیم که شکست می خوریم همیشه بگویید بعدا که بررسی کنم آنگاه نتیجه خواهم گرفت

ترم 3 بود و این توفیق اجباری نصیب من شده بود که دوباره درس بسیار شیرین سی پلاس پلاس رو پاس کنم

این درس که 3 واحدی بود و من ترم پیش با نه و نیم افتاده بودمش(از اونجایی که من می دونم اکثره دانشجوهای نرم افزار با این درس مشکل دارند )از قضا ترم سه استادمون عوض شد و به جای آقای آذری با خانوم قاسمی این درس رو ارائه دادند .

خلاصه من که مطالب برام کاملا تکراری بود هیچ وقت سره کلاسش درس گوش نمی دادم .

چون نحوه تدریس فرق داشت، قاطی میکردم اگه گوش می دادم.

خلاصه مجبور می شدم خودم رو با کاری مشغول کنم که اکثره اوقات یا می خوابیدم سره کلاسش یا اینکه تو اینترنت بودم ساعاته عملی اش رو و یا ...

اما وقتی که دوساعت تئوری اش بود دستم کمی بسته می شد واسه اینکه خودم رو سرگرم کنم

یهو به سرم زد که هندزفری بذارم تو گوشم و آهنگ گوش بدم

همین کار رو هم کردم چون کلاسمون ساعته هفت و نیم صبح بود همیشه کلاس خیلی سرد بود

منم اونروز سوئی شرت پوشیده بودم و اخره کلاس نشسته بودم و گوشیم تو جیب سوئی شرت و هندزفری رو از داخل مانتوم رد کرده بودم به داخل مقنعه ام و تو گوشام که هیچ کس نفهمه که چی به چیه واصلا متوجه نشه .

خلاصه کلاس شروع شد و استاد درس می داد

تا اینکه یه تمرین داده بود گفت کسی به جواب رسیده ؟

هیچ جوابی از کلاس شنیده نشد

تا اینکه دوباره گفت اگه کسی نوشته بیاد پایه برد و بنویسش

باز جوابی شنیده نشد

منم که بی خبر از کله اتفاقات کلاس داشتم آهنگه " بدو بدو"ساسی مانکن رو که خیلی هم شاده گوش می دادم یهو که توجهم جلب شد اطراف دیدم همه ساکتن و دارن به من نگاه می کنن؟

یه آن گفتم نکنه صداش زیاد شده و استاد فهمیده

صدایه گوشیمو بستم و دیدیم هم اتاقیم که مثه من اونم این توفیق اجباری براش پیش اومده بود میگه الهام استاد گفت برو پایه تخته چرا نشستی؟>

وای تا اینو گفت رنگ از رخسارم پرید بلند شدم ایستادم طوری که پشتم به استاد بود به دوستام گفتم وای بچه ها حالا گوشیم رو چطور در بیارم از تو سوئی شرت و مانتو و مقنعه ام؟

هر فکری کردم دیدیم تابلو میشه

استاد می گفت خانوم ....بیا دیگه

یه نگاه انداختم به ردیف جلو دیدم که از صندلی ها بسته شده و جا واسه عبور نیست تا بچه ها صندلی هاشون رو جلو عقب کردن هر طوری بود هندزفری رو با هزار تا بدبختی در آوردم

داشتم پس میفتادم چون خیلی تابلو این کارو کردم تموم بچه های کلاس فهمیده بودن که من داشتم آهنگ گوش می دادم و استاد هم حتما فهمیده بود که منو از بین اونهمه دانشجو برده بود پایه برد

تازه وقتی هم رفتم پایه برد اون برنامه لعنتی رو یا د نداشتم و کلی آبروم رفت

ولی در کل خاطره ای جالب بود

اما با اینکه این اتفاق برام افتاد بازم برام درس عبرت نشد و سره هر کلاسی که ازش خوشم نمیومد اهنگ گوش می دادم مثلا اخلاق اندیشه کارآفرینی و...

چند روز پیش داشتم جزوه هامو جمع و جور می کردم یهو وسطه جزوه ی آمارم این نوشته رو دیدیم که دوست دارم اینجا برای همیشه واسم بمونه...تاریخ:(13/9/87)

توبعضی لحظات غریب مثل لحظه اذان مغرب اگه بارون هم بیاد دقیقا می تونی خدا رو رو زمین احساس کنی

همون خدایی که بعضی وقتها فکر می کنی به قدری ازش دور شدی که حتی تصور هم نمی تونی بکنی که فاصله تون چقدره!!

اما این خدایی که تو هراز گاهی فکر میکنی اندازه تموم آسمونها ازت دوره با یک بهونه کوچیک بازم میاد بهت نزدیک می شه به طوریکه می تونی تو هر نفست حسش کنی

ای خدایه خوبم بذار نفس هامون پر بشه از مستی عطره حضورت

ای خدا!دوستت دارم ...

خدایا چرا منی که همچون تو دارم بعضی وقتها ناراحتت می کنم؟

آخه چطور دلم میاد؟

چرا بعضی وقتها ما آدمها کاری می کنیم که تو رو از خودمون رنجیده خاطر می کنیم ؟

چرا ما بعضی وقتها تو رو ظالم می دونیم ؟تویی که همیشه بهترین چیزها رو به ما میدی همیشه...

وقتی بچه بودم همیشه می گفتم کاش شیطون نمی بود که بیاد ماها رو گول بزنه که اونوقت خدا ازمون ناراحت بشه بعد ما رو بندازه جهنم تا بسوزیم

اما حالا می فهمم شیطون تو وجوده ماست همونطور که خدا هست و وقتهایی که احساس می کنیم با کارامون خدا ازمون دور شده برای خودش سان می ده و هی ما رو به جایی میکشه که خودش می خواد

خدایا از تو می خوام هیچ وقت منو ترک نکنی ،نذاری هیچ وقت قلبم بشه پادگان شیطون نمیخوام هیچ وقت نسبت به تو و حرفات بی توجه باشم .

دوست ندارم تو رو ناراحت کنم

پس خدایا منی که اینطور تو رو دوست دارم تو هم بیا کمکم کن و تویه هیچ شرایطی منو به حال خودم واگذار نکن

من می دونم مرامه تو خیلی بیشتر از منه بی مرامه

می دونم تو همیشه هستی و من بعضی وقت ها نیستم

می دونم که تا حالا بارها منوصدا زدی و من بی تفاوت از کنارت رد شدم اما خدایا اگه بگم شرمنده درست میشه؟؟؟؟

بازم باهم دوست می شیم؟؟؟؟

آشتی؟؟؟؟؟؟؟

نذار دیگه احساس کنم ازم دوری .....

چند روز پیش مثل روال قدیم با برو بچه های هنرستان قرار گذاشته بودیم که بریم همدیگه رو ببینیم

منم سوار واحد بودم که یه دختر خانوم اول دبیرستانی کنارم نشسته بود(البته بعد خودش بهم گفت)

بعد از یه مدت دیدم که این خانوم برگشته ومستقیم زل زده تو صورته من

اولش با خودم گفتم جل الخالق این دیگه چشه؟

می خواستم بهش بگم واسه فرداتم نگاه کن شاید فردایی نباشه!!!بعدش با خودم گفتم ولش کن طفلی حتما مشکلی براش پیش اومده

داشت اعصابم خورد می شد هی با خودم غر می زدم که یه چیزی بهش بگو مثلا:آشنا دیدی؟یا اینکه چشاتو درویش کن یا همچین چیزا

تا اینکه اصلا بی خیال این عزیز شدم تا اینکه دیدم خودش لب به سخن گشود و پرسید

منو می گی با این حرفش انگار برق از سرم پرید آخه من خیره سرم دو سال بود که درسم تموم شده بود و تازه روم به دیوار کاردانی هم گرفته بودم بعد یه دختر بچه اول دبیرستانی به من میگه کدوم مدرسه میری؟

بهش گفتم دستت درد نکنه من کجام شبیه بچه دبیرستانیه.؟

گفت چطور مگه؟

گفتم من دو سال پیش هنرستانم تموم شده و تازه دانشگاهم رفتم و روم به دیوار کاردانی مو هم گرفتم

پرسید یعنی دانشجویی؟

گفتم:نه درسم تموم شده

طرف داشت کف می کرد

گفت فکر کردم تو مدرسه مون دیدمت

ازش پرسیدم مگه کلاس چندمی ؟گفت تازه می خوام برم اول دبیرستان

اونوقت بود که می خواستم دو مشتی بکوبم به دیوار

بهش گفتم اخه ادمه حسابی من کجام شبیه اول دبیرستاناس؟

گفت بهت نمیخوره که 19 ساله باشی

وای خدا من چیکار کنم که همه فکر میکنن من هنوز دبیرستانی هستم؟؟؟؟؟

ولی به نظر خودم که اصلا بیبی فیس نیستم

لا آدمهای این دوره زمونه عادت دارن همه رو ریز ببینن

ishhhhhhhhhhh

چند وقتی تو ذهنم بود این سواله که من چه طور آدمی هستم تا رسید به امروز که خواستم مکتوب واسه خودم بنویسم که چطور آدمی هستم تا اگه بعد از یه مدت اومدم اینجا یادم بمونه که چطور بودم اگه تغییر کرده بودم بررسی کنم که چرا و در چه مسیری خوب یا بد؟(ته اش اینه که خودم رو میخوام از نظر خودم بسنجم)

من آدمی هستم که زود عصبی می شم اما دیر بروز می دم یعنی وقتی عصبی می شم بلافاصله داد و هوار راه نمی اندازم صبر میکنم خودش فرو کش کنه اگه نکرد تو اکثره مواقع دفترمو بر میدارم و شروع میکنم به نوشتن احساسم تو اونموقع واسه همین این دفرتمو خیلی دوست دارم و واسم خیلی ارزش داره

من آدمی هستم که دوست ندارم کسی زیاد بهم گیر بده اصلا(البته کسی داریم تا کسی!)

من آدمی هستم که دوست هام خیلی برام مهم اند و خیلی زیاد هم دوست دارم از دوره راهنمایی گرفته تا همین دوره کاردانی و حتی دور و بری هام البته بازم می گم دوست داریم تا دوست بعضی از دوست ها هستن که از سلامشان بوی عود آید و بعضی هستن که از سلامشان بوی عود آید و این را کسی فهمد که او را مشامی باشد (نمیدونم این جمله از کی بود؟)

من آدمی هستم که اعتقاداتم خیلی واسم ارزشمنده یعنی زندگی من همون اعتقاداتمه -امان از روزی که کسی بخواد بهشون توهین کنه که اونوقت بیا و ببین ...

البته اعتقادات منظورم همش نماز و روزه و وجهه مذهبی اعمال نیست

من آدمی هستم که شب رو بیشتر از روز دوست دارم بهتر بگم روز رو اصلا دوست ندارم به نظره من شب یه آرامش خاصی داره یا اصلا فکر میکنم شب انسان به خدا نزدیک تره (یا سرش خلوت تره)چه میشه کرد اینم شده واسم یه باور

من آدمی هسنم که روزهای ابری رو خیلی بیشتر از روزهای آفتابی دوست دارم ، بهتر بگم تو روزهای آفتابی کلافه میشم برام شده یه باور که تو روزهای ابری شانس میارم ، یا نه روزهای ابری روحیه ام خیلی خوب میشه عینهو آدم های الکی خوش حالا فکر کن اگه یه بارونه نم نم هم بیاد می شم مثله دیوونه ها تا نرم زیره بارون و خیس نشم ول کن نیستم اصلا زیره بارون حالم عوض میشه اینو فقط زهرا میدونه آخه اونم مثه خودم یه دیوونه اس که با هم همیشه می رفتیم ز یره بارون و دادو فریاد سر می دادیم .(راستی به اجابت دعا زیره بارون هم خیلی اعتقاد دارم**)

من آدمی هستم که دریا رو زیاد دوست ندارم و بیشتر جنگل رو دوست دارم خیلی، دریا رو فقط تو شب نه برای شنا فقط برای نشستن کنار ساحل و درد و دل با خودش تو سکوت به نظره من دریا واسه عاشقا خوبه که بهش چشم بدوزن و به معشوقه اش فکر کنم(ما هم ازین غلطا بلند نیستیم پس بدردمون نمیخوره)

من آدمی هستم که اصلا تابستون رو دوست نداره اصلا با هوای گرم و خشک یا حتی مرطوبش کنار نمیام و از بین تمام فصل ها بیشتر از همه پاییز رو دوست دارم به نظره من طبیعت تو پاییز یه چیزه دیگه اس بارون- رنگ قهوه ای و نارنجی و قرمز برگ های درختا، هوای سرد و مرطوب روزهای کوتاه و شب های بلند اصلا " پاییز حالی دگر دارد ".

زمستونم خوبه و بهار، فقط فروردینش خوبه چون ماهه تولدمه و توش زیاد بارون مباد(اصلا همه چیز خلاصه میشه تو بارون اگه تو تابستونم بارون بیاد اونم دوست دارم خوب!!!!)

من آدمی هستم که کوه رو خیلی دوست دارم خیلی

من آدمی هستم که دوست دارم بیشتر بیرون از خونه باشم تا تو خونه برعکس خیلی ها

من آدمی هستم که دلم زود تنگ میشه و دیر باز میشه (اخه اینم دله من دارم>؟؟؟؟)

من آدمی هستم که از رنگ قرمز خیلی خوشم میاد به نظره من ترکیب رنگ قرمز و سیاه شاهکاره

من آدمی هستم که آینده الان زیاد برام مهم نیست تازگی ها یاد گرفتم باید تو لحظه زندگی کنم نه غم لحظه های تلخ گذشته رو واسه خودم تداعی کنم نه به پیشامدهای آینده فکر کنم (اینطوری زندگی راحت و قشنگ تره)یه چیزه دیگه هم یاد گرفتم آدمهایی که ازشون خوشم نمیاد از خاطره هام با فکر نکردن بهشون حذفشون میکنم به همین راحتی

من آدمی هستم که از دروغ خیلی بدم میاد و خیلی هم سعی میکنم دروغ نگم ولی اگه کسی بهم دروغ بگه به خصوص کسی که بهش اعتماد دارم هیچ وقت نمی بخشمش هیچ وقت ، شاید با زبون بهش بگم بخشیدمش اما هیچ وقت نمی بخشمش و به حرف های دیگه هم اگه بهم بزنه دیگه اعتمادی ندارم و باور نمیکنم (چی کار کنم دسته خودم که نیست؟)

من آدمی هستم که دوست داره تو پاییز بمیره که بارون هم بیاد و خاک های قبرم به رحمت خدا آغشته بشه که شاید خدا به خاطره همون بارونه رحمتش منو ببخشه و ازم بگذره

من آدمی هستم که دوست داره پیش مرگ همه عزیزهاش بشه

من ادمی هستم که دلم خیلی زود میشکنه اما به رویه خودم نمیارم

من آدمی هستم که اگه کسی بهم بدی کنه زود می بخشمش اما هرگز از یادم نمیره (البته در مورد بعضی ها اینطوریه چی کار کنم دسته خودم که نیس؟؟!!)و هراز گاهی هم که یادم میاد شاید تو برخوردم با اون فرد تاثیر بذاره

من آدمی هستم که ولخرج نیستم ولی رو خرج پولهام نظارت ندارم خیلی کم پیش میاد بدونم تو کیفتم جقدر پول دارم البته قبل از بیرون رفتم یه چک میکنم ولی مثله بعضی ها نیستم که یه ذفترچه داشته باشم و حساب چیزهایی رو که خریدم توش داشته باشم .

من آدمی هستم که از بازی های کامپیوتری بدم میاد

من آدمی هستم که همه جور آهنگ گوشه میدم البته بستگی به حالم داره اما هیچ وقت از موسیقی های بی خود(به نظره خودم)مثه راک و متال خوشم نمیادآخه سر منشاشون بر میگرده به گروه های شیطان پرستی البته نه همه شون ولی اکثره شون

من آدمی هستم که اصلا خودم رو آدم نمیدونم (شاید موجود بهتر باشه تا آدم ، آخه از نظره من آدم به کسانی اطلاق میشه که از لحاظ تفکر و رفتار در مرتبه ی بالایی قراردارند.)

پس

من موجودی هستم که گاهی اوقات کلافه می شم و اونوقت نباید کسی سر به سرم بذاره و گرنه دیگه هیچی

من موجودی هستم که از گریه کردن ابایی ندارم اما در مقابل کسی نمی تونم راحت گریه کنم فقط تا حالا گریه هامو از زهراها پنهون نکردم آخه اونها منوبهتر از هر کسی می فهمن

من موجودی هستم که از گل ها خیلی بیشتر از رز سرخ اونم اگه غنچه باشه خیلی خوشم میاد

من موجودی هستم که غذاهای سنتی رو بیشتر ترجیح میدم تا غذاهای کلاسیک

من چنین موجودی هستم از نظره دوستام:با سیاست، بچه ،غیر قابل پیش بینی، بد کینه(کینه شتری)،از نظره بعضی هام لجباز و مغرور خیلی از دوستام قبل از اینکه با من آشنا بشن فکر میکنن که من خیلی قد و مغرور هستم اما بعدش که با هم قاطی میشیم می فهمن نه (آخه ما آدما که از خودمون چیزی نداریم که بخوایم بهش بنازیم اینو تو نهج البلاغه خوندم که فرزنده آدم را چه به فخر فروشی او که در ابتدا قطره آبی گندیده بود کسی که نمی تواند روزی خود را تامین کند کسی که در برابر مگسی از پای می نشیند و نه تولدش در دست اوست و نه مرگش (خدا کنه درست گفته باشمش))

من موجودی هستم که افکارم خیلی پراکنده است که باید یه جا مجتمعشون کنم اینو از خوندن نوشته های بالایه خودم فهمیدم

ولی خودمونیم ها من عجب موجودی هستم جل الخالق....